Jamal Ouariachi

IMG_5014

Ik ben even de kluts kwijt. Eerlijk gezegd ben ik al een tijdje de kluts kwijt, maar de verlorenheid bereikte zijn (paradoxaal genoeg, positieve) climax ergens ter hoogte van pagina 213 van ‘Een honger’ van Jamal Ouariachi. Wat kan ik meer over dit boek zeggen dan dat het een meesterwerk is. Dat het alles bevat wat goede literatuur – hoogstaande literatuur, wat zeg ik, een klassieker! – zou moeten bevatten. Zozeer zelfs dat ik dit keer niet zomaar een simpel citaatje kan knippen en plakken, heldere hoofdstukken zou ik met iedereen willen delen. De thematiek (ontwikkelingshulp, pedofilie) sluit niet bijzonder aan bij de kronkels in mijn hoofd, maar ook dat maakt een goed boek – het transformeren van een ver-van-mijn-bed-show-thema in iets meeslepends, ja zelfs van wezenlijk belang voor mezelf en anderen, voor de wereld. Ik weet niet precies hoe de heer Ouariachi erin is geslaagd me ruim 550 pagina’s lang naar de keel te grijpen, ik weet alleen dat het iets te maken heeft met zijn literaire vakmanschap, met de kunst om van louter opeenvolgingen van letters en tekens pure schoonheid te creëren. Nee, dit is geen recensie, alleszins zo zie ik het niet. Dit is een dankjewel, aan Jamal en aan het toeval dat dit boek exact op het juiste moment in mijn schoot deed belanden.

De voorbije maanden in rigbylandia werden getekend door teleurstelling, afgewisseld met verbetenheid. Net niet dat boek kunnen uitgeven, toch weer doorgaan op zoek naar een nieuwe uitgeverij. Net niet die en die wedstrijd kunnen winnen (of zelfs maar de longlist halen), toch weer nieuwe en betere verhalen proberen te schrijven en publiceren, waar dan ook. Om uiteindelijk, van ergens ver ver weg, het geroffel te horen dat zowel de teleurstelling als de verbetenheid oversteeg: gewoon rustig aan, blijven gaan, blijven volhouden, blijven geloven, de tijd nemen, ondertussen goed voor jezelf zorgen, veel nadenken, mijmeren, filosoferen. Daardoor desondanks de totale depressie inzakken en het lichaam overwonnen zien door een mysterieuze maar hardnekkige aandoening. Me afvragen wat het allemaal betekent. Het schrijven even links laten liggen – ik heb toch alle tijd!? en dan maar lezen lezen lezen. Via Jessica Durlacher, Adriaan van Dis en uiteindelijk Jamal Ouariachi de weg vinden naar nieuwe ideeën, onstuitbare woorden, zinnen, paragrafen… van een nieuw boek!

Hopelijk blijft deze helderheid een tijdje bij me en kan ik stap voor stap aan dit nieuwe project gaan werken – terwijl zich op de achtergrond andere ontwikkelingen voordoen zoals de mogelijke vertaling van een Engelstalige roman over Indië (why not?) en meer banale dingen zoals mijn kat die dringend moet gesteriliseerd worden maar soms dagenlang verdwijnt dus hoe moet ik dat in godsnaam organiseren, terwijl ze nu weer vrolijk stinkende scheetjes ligt te laten op mijn zetel maar ik het niet over mijn hart kan krijgen om haar net nu te traumatiseren (vangen, opsluiten, verdoven, opereren, recupereren, revalideren…), en andere.

Ik besef dat dit misschien wel het eerste echte persoonlijke bericht is op de blog, mischien was dat wel eens nodig. Het is fijn gelezen te worden, misschien is nu de tijd rijp om beetje bij beetje de sluier rond LL op te lichten. Misschien.

En omdat ik het tóch niet kan laten, een paar woorden uit ‘Een honger’, die op zich niks met het verhaal te maken hebben, maar wel met de reflectie over kunst, literatuur en de tendenzen daarbinnen, waarvan voor de scherpe lezer het boek trouwens bomvol staat (en waarvan de LL Rigby kenners weten dat het mij mateloos boeit en bezighoudt):

“Wijsneuzerige commentaren in een lopende tekst waren een tijdlang in de mode onder schrijvers van wat wel metafictie wordt genoemd, d.w.z. fictie die reflecteert op zichzelf. Een andere gangbare term is ‘postmodern proza’, wat niet geheel hetzelfde is, maar een kniesoor die daarop let. Welke naam men er ook aan toekent, het is een genre waarin tegenwoordig hooguit enkele verstokte academici nog geïnteresseerd zijn. De normale lezer – maar hoe normaal is een lezer? – laat zijn of haar suspension of disbelief liever niet saboteren door zulke geintjes. U ook niet.”

een vortex van metafictie, geniaal.

dankje, Jamal.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in citaten, nieuws en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Jamal Ouariachi

  1. blogdame zegt:

    :), ik ben juist metafictie aan het ontdekken. Postmodern proza is inderdaad iets heel anders dan metafictie. Blij dat je inspiratie gevonden hebt.

    Liked by 1 persoon

  2. Ward Mertens zegt:

    Bedankt voor de tip. Ik las reeds Vertedering en vond dat ook al een erg knap geschreven roman.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s